6 de Agosto, 2006


Pablo Ibáñez De Lille

Publicado en La palabra que sana. el 6 de Agosto, 2006, 19:05 por Inari

PABLO IBÁÑEZ DE LILLE (Chilango por nacimiento y gallego de vocación)

ANATOMÍA

Los labios son la flor de lo que digo
y sus raíces hunde la garganta
en el mar pulmonar en que navega el ritmo.

Eunice Odio.

Publicado en La palabra que sana. el 6 de Agosto, 2006, 17:26 por Inari

EUNICE ODIO
(San José, Costa Rica 1922- México 1974)

DECLINACIONES DEL MONÓLOGO

I
Estoy sola,
muy sola,
entre mi cintura y mi vestido,
sola entre mi voz entera,
con una carga de ángeles menudos
como esas caricias
que se desploman solas en los dedos.
Entre mi pelo, a la deriva,
un remero azul,
confundido,
busca un niño de arena.
Sosteniendo sus tribus de olores
con un hilo pálido,
contra un perfil de rosa,
en el rincón más quieto de mis párpados
trece peregrinos se agolpan.

II
Arqueándome ligeramente
sobre mi corazón de piedra en flor
para verlo,
para calzarme sus arterias y mi voz
en un momento dado
en que alguien venga,
y me llame...
pero ahora que no me llame nadie,
que no quepo en la voz de nadie,
que no me llamen,
porque estoy bajando al fondo de mi pequeñez,
a la raíz complacida de mi sombra,
porque ahora estoy bajando al agónico
tacto de un minero, con su media flor al hombro,
y una gran letra de te quiero al cinto.
Y bajo más,
a las inmediaciones del aire
que aligerado espera las letras de su nombre
para nacer perfecto y habitable.
Bajo,
desciendo mucho más,
¿quién me encontrará?
Me calzo mis arterias
(qué gran prisa tengo),
me calzo mis arterias y mi voz,
me pongo mi corazón de piedra en flor,
para que en un momento dado
alguien venga,
y me llame,
y no esté yo
ligeramente arqueada sobre mi corazón, para verlo.
y no tenga yo que irme y dejar mi gran voz,
y mi alto corazón
de piedra en flor.

Celtia por Lupe Bao

Publicado en Camiño dos cogumelos. el 6 de Agosto, 2006, 16:22 por Inari

Celtia 1996-2000

    

 O Grupo Literario Celtia naceu co obxectivo de intercambiar coñecementos e sentimentos sobre a literatura. Nun primeiro momento o grupo estaba conformado exclusivamente por alumnas e alumnos das facultades de Filoloxía Hispánica e Humanidades do Campus de Lugo (Esme Quiroga, Raquel López Cendán, Majo Gayoso, Álex Amor, Eva Cabo, Ana ————-, Elba ———- e Lupe López). A estructura era pechada, de feito o seu nome inicial era "Círculo Literario Celtia" e as súas actividades limitábanse ás tertulias semanais e ó intercambio de obras alleas e propias.
 Non tardaron en chegar os primeiros recitais e con eles as primeiras disensións internas. A maior parte dos compoñentes defendiamos a apertura do "círculo". Desta época datan as primeiras tertulias abertas, nas cales participaron Jorge de Vivero, Primitivo Iglesias, Darío Xohán Cabana, ———-. Esa necesidade de apertura e promoción literaria levounos a organiza-lo primeiro recital na Facultade de Humanidades (TÍTULO, DATA) promocionado entre o seu alumnado por Claudio Rodríguez Fer, Carmen Blanco e Ángeles ———-, fideles apoios nestes primeiros momentos. Para daquela a participación dalgúns membros de Celtia en espectáculos teatrais da Aula de Teatro Universitaria e de Cacharrada Parda proporcionounos, por unha banda, novos membros (Guillermo———-, Rocío Bello, Irene———) e, por outra, unha concepción teatralizante e teatralizada dos recitais. A esta etapa pertence tamén a nosa primeira participación na Noite dos Tolos do Clavicembalo e o segundo recital na Universidade (—————-,———-), así como a primeira participación en actos de denuncia e compromiso social (Emo,———-,———-). Estes recitais amosáronnos unha regaña dentro do propio grupo que logo se vería como insalvable, provocada por diversas cuestións: a progresiva tendencia tetral dos recitais, a apertura definitiva do grupo,  o compromiso social...
 A pesares da diversidade e radicalidade das nosas posturas persoais ó respecto destas cuestións, somentes abandoaron o grupo dúas persoas. Pero foi dabondo para poder obter unha clara definición do grupo. Dentro das posibilidades de cada membro, os recitais teatralízanse definitivamente: se o obxectivo é a divulgación de tódolos xéneros literarios dentro de tódolos estratos sociais (esto amosa xa o noso compromiso social), o medio non pode ser outro. Por fin se abriu definitivamente o grupo: tódolos temas, tódalas artes, tódalas xentes tiñan cabida na nosa teima dunha arte total que forma parte de todo e da que todo forma parte. Nos recitais e nas tertulias comenzaron a aparecer  nov s compoñentes e "asociad s"  (Alberte———, Manuel Polo, María Quiroga, Miriam———¿??,...). Tal concepción do mundo e a arte conlevaba inevitablemente (aínda que con matices individuais) un explícito aínda que non definido compromiso político. Esta foi a etapa de maior colaboración con outro grupos e asociacións, así como a máis productiva tanto en creacións como en representacións. Estas colaboracións, unido á carencia de ofertas similares para unha cidade universitaria en expansión e á aparición da primeira Televisión de Lugo, popularizou ó Grupo e provocou unha demanda que nos chegou a resultar asfixiante por momentos. Desta etapa destacan recitais como_____________  


 O desgaste inevitable tempo, o uso (e o abuso), as idas e vidas d s compoñentes e as diverxencias propias dun grupo tan heteroxéneo como era Celtia aceleraron  a degradación e o cansancio da maior parte de nós, urxía unha refundación ou, como algúns críamos, unha eutanasia inmediata antes de ve-lo proxecto tan dexenerado que se convertise no contrario de si mesmo. O grupo, xa mermado, dividiuse definitivamente na Sega do 2000.